Helena Ganjalyan | Swan Lake
Młoda polska aktorka teatralna i filmowa, a także wielokrotnie nagradzana choreograf i tancerka. Absolwentka PWST w Krakowie.
aktorka, polska aktorka, młoda aktorka, choreograf, aktorka tańcząca, tancerka, teatr, aktorka teatralna, aktorka filmowa, actress, polish actress, actrice, actrice polonaise, taniec współczesny, monodramy, sztuka, pwst kraków, teatr tańca, choreografka, gandżalian, ganjalian, ganyalyan, ganjaljan
1196
single,single-portfolio_page,postid-1196,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,paspartu_enabled,qode_grid_1300,side_menu_slide_from_right,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

Ta wizja „Jeziora Łabędziego” przemawia do innych aspektów, wartości piękna i estetyki, niż te przedstawione w słynnej wersji w choreografii Mariusa Petipa i Leva Ivanova. Opowiada i przywołuje to, co zazwyczaj jest uważane jako normalne i przewidywane zachowanie. „Jezioro Łabędzie” jest jednym z najsłynniejszych i najbardziej znanych przedstawień w zachodniej kulturze, stanowi niewyczerpane źródło pomysłów, estetyki oraz skojarzeń. Jest silnym psychologicznym aspektem w procesie tworzenia i główną kwestią tożsamości, zachowania i wartości w każdej osobistej historii. Łabędź albo raczej hybrydyzacja zwierzęcia oraz człowieka, męskość i kobiecość, człowieczeństwo i zwierzęcy popęd są inspiracją dla procesu tworzenia w tej zdefiniowanej arenie przepełnionej instynktami, pasją i marzeniami. W tej wersji przywołane są na scenę inne, marginalne i alternatywne obrazy piękna. Demaskujemy świat tańca jakim jest współcześnie – z jego przyjemnościami, trudnościami, sukcesami i potrzebnym poświęceniem.”

 

Fragment recenzji:

 

„Delikatność i perfekcja tancerzy zostaje silnie zderzona z makabrycznością wypływającej z nich podskórnie dozy szaleństwa. Smukłe, gładkie linie opływowych ciał przerywają targające konwulsje, momentalnie zgrzytające zawieszenia. Wrażenie ciągłej metamorfozy podkreśla niekontrolowana mimika, która zaskakująco zakłóca harmonijny trans hipnotyczny, w jaki wpędzają nas kołyszące się w powietrzu ciała. Uderzająca synestezyjność odbioru pozwala ulec pokusie i dać się wciągnąć w cielesny wir. Brzydota i dowcip, towarzyszące perfekcji i lekkości, budują wiarygodny ludzki wymiar. (…) Ciała, jako narzędzia pracy tancerzy, zostają wyeksponowane, rozczłonkowane, wreszcie zdemaskowane. Piękno rodzi się w boleściach na naszych oczach. Cohen, jak malarz wizjoner, ubiera fizjologię jednocześnie w dyscyplinę ruchu i karykaturalny obłęd.” | Marlena Hermanowicz, rozswietlamykulture.pl

Premiera |

17 listopada 2011, Bytom

REŻYSERIA, CHOREOGRAFIA |

Idan Cohen

MUZYKA |

Piotr Czajkowski

PRODUKCJA

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego, Kraków

OBSADA |

Robert Buczyński, Natalia Dinges, Magdalena Fejdasz, Helena Ganjalyan, Paulina Giwer, Zuzanna Kasprzyk, Anna Kosiorowska, Jakub Krawczyk, Kamil Lipka, Paweł Łyskawa, Nina Minor, Anna Raj, Robert Wasiewicz, Natalia Wilk

Kategoria

role teatralne | filmowe