Helena Ganjalyan | Private Maps
Młoda polska aktorka teatralna i filmowa, a także wielokrotnie nagradzana choreograf i tancerka. Absolwentka PWST w Krakowie.
aktorka, polska aktorka, młoda aktorka, choreograf, aktorka tańcząca, tancerka, teatr, aktorka teatralna, aktorka filmowa, actress, polish actress, actrice, actrice polonaise, taniec współczesny, monodramy, sztuka, pwst kraków, teatr tańca, choreografka, gandżalian, ganjalian, ganyalyan, ganjaljan
1062
single,single-portfolio_page,postid-1062,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,paspartu_enabled,qode_grid_1300,side_menu_slide_from_right,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

PRIVATE MAPS to solo inspirowane fragmentem tekstu Łaknąć S. Kane – translacja słowa pisanego, emocji i napięć w nim zawartych, na ruch. Słowo „chcę” rozpoczynające ów monolog nabiera coraz większej mocy z każdym wyliczeniem, zaś każde kolejne wyliczenie staje się przez to słowo nieznośnie bolesne. Napięcie wytwarzane między zdaniami rodzi napięcie w nas samych, zaś transowy rytm tekstu wprowadza nas samych w trans. Jest to wyraz nieustannego oczekiwania na osobę, która mogłaby odebrać tę rozsadzającą miłość. U Kane jest ona tak potwornie intensywna, że nadwyręża wszelkie granice. Przede wszystkim zaś granice przekroczenia samego siebie. Które z moich uczuć są prawdziwe? Gdzie jest linia, po przekroczeniu której niemożliwy jest powrót? PRIVATE MAPS to wspólny pokój pełen pragnień i niemożliwości. Pragnień sprzecznych. I w tym wzajemnym wykluczaniu się konstytuujących to, kim jestem. Interesuje mnie moment między końcem a początkiem, między prywatnym wyznaniem a publicznym manifestem.

 

Fragmenty recenzji:

 

„Trudno materiał Kane w tej realizacji bezpośrednio zdekodować, ale niezależnie od literackiego zaplecza, spektakl broni się czytelnym i uniwersalnym przekazem o potrzebie bliskości. Z drugiej strony, artystka przeniosła do swojego spektaklu oprócz liryzmu wyznania paletę emocji związaną z rozpadem, strachem i próbą niezatracenia siebie, skądinąd czerpiącą z ducha twórczości Kane. (…) W pewnym momencie staje tyłem do widowni, a całą salę zalewa oślepiające światło, które znikając tak nagle, jak się pojawiło, pozostawiając po sobie cienką smugę. Cień postaci sprawia wrażenie, jakby patrzyła w dal. Sama sylwetka zaś sugeruje, że kobieta zasłania oczy i nie chce patrzeć. Ta sprzeczność, dwoistość między obrazem a jego reprezentacją jest skorelowana z niejednoznacznością zawartą w relacji między intencją, językiem i aktem komunikacji. Dobrze zatem oddaje charakter choreografii. (…) Helena Ganjalyan w Private Maps pokazała, że jest artystką świadomą, poszukującą, o dobrym warsztacie technicznym.” | Weronika Łucyk, taniecpolska.pl

 

„(…) postać stworzona przez Kane nie opisuje, jak kocha, lecz jak chce swoją miłość wyrażać. Jest wobec swojego uczucia bezradna, jest bezsilna w wołaniu (…). Tego samego chce i z tą samą bezradnością mierzy się postać wykreowana przez Ganjalyan. (…) Pośród cieni rzucanych na ścianę przez scenografię silna i elastyczna tancerka w kaleczącym czystość ruchu kobiecym obuwiu utrudniającym zachowanie dosłownej i metaforycznej równowagi nieustająco zwraca się w dwóch kierunkach. (…) aż wreszcie wyczerpana odwróci wzrok w głąb sceny, w kierunku, w którym jeszcze nie patrzyła, gdzie jeszcze nie szukała. Może tam nie znajdzie miłości, może tam nie czekają te Właściwe Słowa – ale może to właśnie tam odnajdzie samą siebie niezniekształconą obecnością drugiej osoby. „ | Hanna Raszewska, Gdański Festwial Tańca

Premiera |

5 czerwca 2015 r., Gdański Festiwal Tańca

Reżyseria, choreografia, światło |

Helena Ganjalyan

Muzyka |

Stefan Wesołowski

Opieka artystyczna |

Wojciech Mochniej

Kategoria

reżyseria | choreografia, role teatralne | filmowe