Helena Ganjalyan | MELT
Młoda polska aktorka teatralna i filmowa, a także wielokrotnie nagradzana choreograf i tancerka. Absolwentka PWST w Krakowie.
aktorka, polska aktorka, młoda aktorka, choreograf, aktorka tańcząca, tancerka, teatr, aktorka teatralna, aktorka filmowa, actress, polish actress, actrice, actrice polonaise, taniec współczesny, monodramy, sztuka, pwst kraków, teatr tańca, choreografka, gandżalian, ganjalian, ganyalyan, ganjaljan
994
single,single-portfolio_page,postid-994,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,paspartu_enabled,qode_grid_1300,side_menu_slide_from_right,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

MELT to obraz, impresja, wrażenie – monodram oparty na pracy z figurą Ofelii z szekspirowskiego „Hamleta”. Tu jest to Ofelia wytwarzająca własny język swojej fizyczności, seksualności, próbująca wyjść poza służalcze „tak Ojcze”, w którym wielokrotnie zamyka ją autor. Kobieta, która nieustannie stwarza się między nakazem a zakazem, która zawsze jest wobec / względem. Słowo przeplata się w naprzemiennej grze z ruchem, gestem, abstrakcyjną formą wizualną.

 

Dodatkowo MELT z ang. tonąć, ale także stopić, topić, rozpuszczać, zatopić, zagłuszać, wzruszać rozpracowuje finalny motyw Ofelii szukając jego rozwiązania nie tylko w dosłownym szekspirowskim ujęciu, ale także w rodzaju wejścia w stan nieobecności, nieuwagi, bycia poza swoim ciałem i jego działaniami, bycia obok.

 

Nagrody:

 

Wyróżnienie na 20. Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku za „inspirujące zmierzenie się z postacią Ofelii i poszukiwanie własnego języka teatralnego” | Jury: Adam Orzechowski, Jadwiga Możdżer, Paweł Aigner

 

II Nagroda od Carlo Massari – 7. edycja konkursu choreograficznego 3…2…1…TANIEC! w Krakowie
“Hipnotyzująca praca, która zbliża nas do odległego świata. Ciało nieustannie poszukujące rozwiązania, które pozwoli mu przetrwać. Głęboka dramaturgia, wspomagana przez silne ciało. Metamorfoza, kontrowersyjny majstersztyk prostej deformacji.” | Jury: Maria Stokłosa, Carlo Massari, Matej Matejka, Agata Moląg.

 

III Nagroda – 1. edycja Sopockich Konsekwencji Teatralnych – Sopot, Teatr BOTO

 

Fragmnenty recenzji:

 

„Jej wersja pokazuje córkę Poloniusza rozpuszczoną w wielu obrazach, zdradzoną przez ciało, zagłuszoną męskimi historiami. Ciało Ganjalyan jest zawsze obok tamtej Ofelli, obok prawdziwej roli. Jakby tylko jakiś fragment dziewczyny od Szekspira pasował do współczesnych kobiet. Taniec w suchej wodzie na scenie i pustka fraz przypisanych Ofelli wzmacnia tylko wrażenie nieobecności bohaterki. Ganjalyan ma intuicję, że najważniejsze w jej bohaterce jest to, czego nie zrobiła i nie powiedziała. Co się z nią i dla niej nie wydarzyło. Wreszcie można jednak to zmienić. (…) Zemsta Ofelli się dokonała. Brawa.” | Łukasz Drewniak, teatralny.pl

 

„Z jednej strony możliwość spojrzenia na postać Ofelii z różnych stron to pewien rodzaj poprawności politycznej. Z drugiej strony jednak żonglowanie interpretacjami znowu sprowadza ją jedynie do funkcjonalnej figury, której znaczenie ustala się w zależności od potrzeb. Ale ta Ofelia pragnie niezależności. Ma świadomość bycia polem doraźnych celów interpretacyjnych i chce, żeby przestano ją wykorzystywać. Ganjalyan nie projektuje nowego obrazu, nie wysuwa żadnych roszczeń czy postulatów. Jedynie z uśmiechem przez łzy pokazuje kłopot z odczytaniem Ofelii. Nie jest to wołanie o pomoc, krzyk rozpaczy, ale grzeczna prośba o chwilę uwagi.” | Jan Karow, teatralia.com

 

„Była to niesamowita opowieść o Ofelii, ukochanej Hamleta. Kobiety nierozumianej i samotnej. Kobiety owianej mitem (…). Aktorka – Helena Ganjalyan – wręcz hipnotyzuje. Jej oryginalna uroda, świadomość sceniczna, lekkość i plastyczność nie pozwala widzowi oderwać wzroku. Pokazuje prawdę o Ofelii, ukazując jednocześnie problemy współczesnych kobiet, które są ograniczane i sprowadzane do roli posłusznych i przytakujących mężczyznom istot. To swego rodzaju prośba o chwilę uwagi i refleksji nad rolą kobiety.” | Marlena Henrysiak, kulturalnemedia.pl

 

Trailer |

Premiera |

31 lipca 2016 r., 20. Festiwal Szekspirowski, Gdańsk

Reżyseria, dramaturgia, wykonanie |

Helena Ganjalyan

Muzyka |

Yasuhiro Morinaga

Kategoria

reżyseria | choreografia, role teatralne | filmowe