Helena Ganjalyan | CASSANDRA | JUST
Młoda polska aktorka teatralna i filmowa, a także wielokrotnie nagradzana choreograf i tancerka. Absolwentka PWST w Krakowie.
aktorka, polska aktorka, młoda aktorka, choreograf, aktorka tańcząca, tancerka, teatr, aktorka teatralna, aktorka filmowa, actress, polish actress, actrice, actrice polonaise, taniec współczesny, monodramy, sztuka, pwst kraków, teatr tańca, choreografka, gandżalian, ganjalian, ganyalyan, ganjaljan
2367
single,single-portfolio_page,postid-2367,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,paspartu_enabled,qode_grid_1300,side_menu_slide_from_right,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

 

Opowieść o wojnie, pożodze, śmierci i żałobie oraz o miłości, tęsknocie i wspólnocie. Zderzenie barokowej kantaty opartej na wyimkach z „Iliady” Homera i dramatów Eurypidesa, streszczającej w krótkich obrazach wątki wojny trojańskiej oraz „Just”: chóralna pieśń nawiązująca do biblijnej „Pieśni nad pieśniami” i mówiąca o różnicy między „ty” i „ja” w akcie miłosnym. „Cassandra & Just” jako znak wszelkich czasów: po wojnach toczonych przez mężczyzn, w imię męskich spraw, po niewysłuchaniu kobiecych ostrzeżeń, przychodzi czas na złożenie tego okaleczonego świata przez pierwiastek (wyłącznie) żeński.
 

Fragmenty recenzji:

 

„Obraz na scenie jest wciągający – sztywne ruchy Heleny Poczykowskiej, znakomitej śpiewaczki capelli cracoviensis, makijaż, który pozbawia twarz wyrazu oraz dziewczyny, jakby służki, które z chrzęstem i hałasem rozgarniają stertę butelek. (…) To wszystko buduje jakąś wykrzywioną senną wizję.”| Mateusz Ciupka, http://szafamelomana.pl

 

„To przejmująca gra na najwrażliwszych strunach. Rzecz o tym, że po każdej wojnie, pęknięciu ludzkości, ratunkiem może być tylko miłość. Ona daje katharsis. Piękne, niezwykłe, wzruszające…”| Łukasz Gazur, http://dziennikpolski24.pl

 

„Tomasz Cyz słusznie zaproponował spojrzenie na sprawę wojny oczami kobiety. Jego Kasandra jest potężna (dosłownie!) jak na mityczną wieszczkę przystało, ale jednocześnie ograniczona barokowym gorsetem i metalowym panier. (…) Swoją symboliczną siłę miało pojawienie się kobiet jako niemych służących – kapłanek (…). Minimalistyczny, chóralny Just Davida Langa, znany z głośnej i pięknej wizualnie „Młodości” Paola Sorrentino, zyskał zaskakujący wydźwięk. Cztery sopranistki (…) oraz dwa alty (…) niczym greckie boginie – pramatki, zaśpiewały manifest życia, miłości. Feministyczny, organiczny i pełen uczuć. Współczesna Pieśń o ziemi. Tomaszowi Cyzowi udało się stworzyć piękny w swej delikatności, niezwykle emocjonalny i poruszający spektakl, którym potrafił dotknąć najczulsze struny mojej duszy. Brawo!”| http://www.orfeum.pl

 

PREMIERA |

1 lutego 2019 r., Festiwal Opera Rara, Cricoteka - Kraków

REŻYSERIA |

Tomasz Cyz

CHOREOGRAFIA |

Helena Ganjalyan

ŚWIATŁO |

Katarzyna Łuszczyk

SCENOGRAFIA I KOSTIUMY

Natalia Kitamikado

OBSADA |

Łukasz Dulewicz - alt / Helena Poczykowska - alt, Sławomir Broś - bas, Katarzyna Guran, Zuzanna Hwang, Magdalena Łukawska, Joanna Stawarska - sopran, Dorota Dwojak-Tlałka, Agata Flondro - alt

INSTRUMENTY |

Marcin Świątkiewicz - klawesyn, Aneta Dumanowska - altówka, Konrad Górka - wiolonczela, Tomasz Sobaniec - perkusja

Kategoria

reżyseria | choreografia